بعضی ها عجیب خوبند یادشان که می افتی روحت جانی دوباره میگیرد. یادشان که می افتی بی اراده لبخند به لبانت مینشیند بعضی ها را کم میبینی و حتی اگر نبینی باز با تو هستند بعضی ها عجیب می آیند و عجیب تر انکه دیگر نمیروند حتی وقتی که از کنارت رفته اند میمانند؛ لبخندشان… تصویرشان… صدایشان… حرفهایشان… همه را پیشت امانت میگذارند و تو میمانی و یاد و آرزوی دیدار دوباره آنها. بعضی ها عجیب خوبند…
برچسب:
نویسنده: پرهام میرزاده